پرهیز از ریاکارى و تظاهر

قال علی «علیه السلام» لکمیل بن زیاد:
یا کمیل! لست واللّه متملقاً حتى أطاع ولاممنیاً حتى لاأعصى ولا مائلاً لطعام الأعراب حتى انحل امرة المؤمنین وادعى بها.
(تحف العقول صفحه 175)
در این فراز از وصیت، حضرت از روش‏هاى متداول و معمولى که اهل دنیا براى بدست‏آوردن حکومت و تحکیم و حفظ آن، به آنها متشبث مى‏شوند تبرّى مى‏جوید.
تملق همیشه، در برابر صاحبان قدرت و سرمایه و مقام نیست. گاهى یک حاکم به آحاد ملت و حتى به افراد زیردست و مطیع نیز تملق مى‏گوید تا این که از او اطاعت کنند.
مى‏فرماید: من آرزوها را در دل مردم زنده نمى‏کنم و آنان را با وعده‏هاى پوچ و توخالى سرگرم نمى‏کنم تا از من اطاعت کنند، و گرایش به خوراک ساده صحرانشینان نکرده و مثل آن غذا نمى‏خورم تا از این طریق ریاست و امارت مؤمنین را بدست گیرم.
باید توجه کرد که این جمله را کسى مى‏گوید که ساده‏ترین طعام‏ها را میل کرده، سخت‏ترین و دشوارترین شرائط را براى خود در زندگى انتخاب کرده بود. اما در عین حال مى‏فرماید: من به خاطر حکومت، ریاکارى و تظاهر نمى‏نمایم و این مسأله براى ما، خیلى مهم است و باید از آن درس بگیریم که هدف و نیت ما خالص و الهى باشد و هر کار که انجام مى‏دهیم، از متن شرع فقط براى خدا باشد.
/ 0 نظر / 5 بازدید